Ona święta, on dzikus

„Śmierć białej pończochy” to może prawdziwa, może fikcyjna opowieść o świętej i dzikusie, oparta na jak najbardziej historycznych wydarzeniach, którą znają wszyscy ze szkoły. Na przestrzeni wieków Polacy nauczyli się traktować Jadwigę w sposób przedmiotowy, nie poświęcając więcej uwagi jej uczuciom i marzeniom. Najnowszy spektakl Teatru Wybrzeże łamie przyjętą konwencję i przedstawia opowieść z punktu widzenia dwunastoletniego dziecka – przestraszonej, udręczonej, gwałconej dziewczyny, dla której korona bynajmniej nie była błogosławieństwem, lecz przekleństwem.

Po śmierci Kazimierza Wielkiego w Królestwie Polskim nastało bezkrólewie. Najlepszym kandydatem na następcę tronu jest młoda dziewczyna z węgierskiego dworu. Jadwiga Andegaweńska ma stać się królem Polski, ale przecież nie może rządzić sama. Polska szlachta wraz z klerem wybiera na jej męża litewskiego księcia Jagiełłę, by tym samym wzmocnić swój naród o Unię Polsko-Litewską. Wszystko dla dobra państwa, na ołtarzu którego ofiarą staje Jadwiga – dziewczyna, która przecież nawet nie zna tego kraju.

Jakie sztuki teatralne obejrzałam w sezonie 2017/2018

Dlatego kocham swoją Wymarzoną Książkę - ta strona jest dla mnie takim wirtualnym pudełkiem wspomnień. Wystarczy, że wejdę i kliknę w odpowiedni link i pstryk! Magia zaczyna działać. Sama nie dowierzam, że pierwszy sezon teatralny już za mną. Wciąż pamiętam ten pierwszy raz, kiedy pełna obaw weszłam do sali, stresując się, że nie podołam napisania czegokolwiek. A tu proszę bardzo - za mną już 31 napisanych recenzji. Długich i krótkich, lepszych i gorszych, bardziej i mniej emocjonalnych. Czas jest abstrakcją.

Zapraszam na przyjrzenie się, co też udało mi się obejrzeć w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Teatrze Miejskim w Gdyni, Teatrze Muzycznym w Gdyni, Teatrze im. S. Jaracza w Olsztynie, w Nowym Teatrze w Warszawie, w Teatrze Ateneum w Warszawie, jak także w Multikinie.

Zrobić coś spektakularnego, coś wyjątkowego

„Płatonow” oraz „Kto się boi Virginii Woolf?” w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego to historie, które, choć napisane w różnych epokach i przez różnych artystów, łączyły w sobie obraz zdeprawowanego świata, pozbawionego nadziei dla swoich obywateli. Jak się okazało, podobnie rzecz ma się w jego kolejnym spektaklu dla Teatru Wybrzeże pod tytułem: „Bella Figura”. 

 

Para kochanków siedzi w samochodzie. Trzykrotnie sprzeczają się o miejsce ich randki. Ona, Andrea (Agata Bykowska), jest samotną matką, farmaceutką, która doskonale wie, że jej ukochany Boris (Michał Jaros) ma żonę. Zazdrosna, pragnie wrócić do domu, jednakże przez niefortunny zbieg okoliczności, potrącają starszą panią, Yvonne (Katarzyna Figura). Tym samym dostają się na jej przyjęcie urodzinowe, które pierwotnie miała spędzić tylko z synem Ericem (Jakub Nosiadek) i jego partnerką Françoise (Katarzyna Dałek). Nikt z nich nie przypuszcza, jak bardzo ten wieczór doprowadzi do ich psychicznego upadku…

Czy warto zostać RECENZENTEM TEATRALNYM?

Ja tu milczę, przygotowując się powoli do nadchodzącej sesji, a tu statystyki bloga jasno i wyraźnie nakazują mi coś od siebie napisać. Zaraz stuknie mi 500 000 wyświetleń, a że jest to dość pokaźna liczba, to uznałam, że napiszę coś innego. Coś od siebie. Wyjątkowego, tak jak wyjątkowe jest dla mnie TO doświadczenie. Dumałam, dumałam, i uznałam, że może Was do czegoś zachęcę...?!

Czy warto zostać recenzentem teatralnym?

Wiem, że raczej nie mam prawa za wiele mówić, ale... w sumie czemu nie? Skoro dzielę się fajną formą pracy/spędzania wolnego/hobby i może ktoś z Was po prostu spróbuje swoich sił i przekona się, że nie taki diabeł straszny...