Imperium miłości. Tom 2 - Nermin Bezmen

Jednak mam jakiegoś nosa do książek - drugi tom Imperium miłości jest o wiele lepszy od pierwszego. O wiele więcej się w nim dzieje, otoczka historyczna nabrała rumieńców, a prawdziwe wydarzenia, które naprawdę miały miejsce w życiu głównych bohaterów, po prostu rozkruszają serca.  Błagam o więcej a przy tym potrzebuję chwili na oddech!

Głównym bohaterom udaje się w końcu odnaleźć, czym samym ocalają swoje życie. Poświęcają dla swej miłości wszystko - życie rodzinne, przeszłość i przyszłość. Kurt Seyit i Szura starają się ułożyć sobie życie tylko we dwoje, jednakże - jak się okazuje - przeznaczenie i prawdziwa miłość to nie wszystko. Na drodze do ich szczęścia staje zarówno religia i obyczaje, jak również niefortunne nieporozumienie, które stopniowo ich od siebie oddala. Kurt żeni się z młodą Turczynką Murką... a Szura pozostaje mu wierna.

Imperium miłości. Tom 1 - Nermin Bezmen

O zgrozo, ile ja razy jeszcze się złapię na blurb! Przecież to nie jest żaden romans, a powieść historyczna oparta na faktach - nie to, żebym się nie cieszyła, ale lepiej być na niektóre rzeczy przygotowanym! Po przeczytaniu pierwszego tomu szczerze się zastanawiam, ile twórcy serialu (emitowanego swego czasu na TVP) czerpali z tej książki, a ile musieli sami sobie dopowiedzieć.... bo jedno Wam powiem - książka a serial to dwa różne światy (obejrzałam dwa pierwsze odcinki).

Rok 1916, Piotrogród. Podczas jednego z wystawnych bali oficer armii carskiej, porucznik Kurt Seyit Eminow poznaje piękną Aleksandrę "Szurę" Wierżeńską, wywodzącą się z szanowanej rosyjskiej rodziny. Młodzi zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia, ale już po kilku dniach Kurt musi wyjechać na front. Zostają oddzieleni od siebie, ale żadne z nich nie spodziewa się, że na tak długo. Po wybuchu I wojny światowej następuje rewolucja - zarówno w Rosji, jak i w Turcji. Zaczyna się terror.

Młokos - Fiodor Dostojewski

Przyznam Wam się szczerze, iż ostatnio bardzo poważnie zastanawiam się nad rozpoczęciem nauki języka rosyjskiego. Nie wydaje się to być taki wcale głupi pomysł, ponieważ 1) nie jest trudny dla Polaków; 2) mogłabym czytać arcydzieła Fiodora Dostojewskiego w oryginale, a chyba o lepszą korzyść ciężko.

Głównym bohaterem kolejnej powieści Fiodora Dostojewskiego jest Arkadiusz Dołgoruki - tytułowy młokos ze względu na swoje dziewiętnaście lat. To właśnie on przeżywa pierwsze trudności dorosłości, podejmuje decyzje czasami nietrafne, które kształtują jego charakter i osobowość. A przede wszystkim to właśnie on ma ojca Andrieja Pietrowicza Wiesriłowa. Bo w duszach bohaterów Dostojewskiego zawsze toczy się walka między dobrem a złem...
 

Bo idealista, który nabił sobie guza o rzeczywistość, gotów jest, bardziej niż ktokolwiek inny, doszukiwać się wszędzie jakiejś nikczemności.

Idiota - Fiodor Dostojewski

Literatura rosyjska niewątpliwie ma coś w sobie... wyjątkowego. Przyznam, że od jakiegoś czasu myślę nad nauką języka rosyjskiego. Nie wspominając o szalonym pomyśle rozpoczęcia filologii rosyjskiej - coś czuję, że zajęcia takie jak historia literatury rosyjskiego byłyby tylko przyjemnością. Kocham Tołstoja (dalej jestem w trakcie Anny Kareniny), kocham Bułhakowa (jakby nie było - Mistrz i Małgorzata), no i... kocham Dostojewskiego!

Nawet nie możecie sobie wyobrazić, jaką radość sprawia mi samo patrzenie na moją przepiękną kolekcję klasyków wydawanych nieustannie przez wydawnictwo MG. Zbrodnia i kara, Biesy, Bracia Karamazow... a teraz jeszcze Idiota! I jak tu nie kochać literatury?

Moje słowa nie odpowiadają moim myślom, a to poniża owe myśli.

Oto powieść, z utworów Dostojewskiego kto wie czy nie największa, na pewno zaś najgłębiej badająca mroczne tajniki duszy, a zarazem wzywająca do wytrwania w poszukiwaniu  piękna jej wnętrza, chrześcijańskiej caritas, miłości współczującej i wybaczającej. 

Miłość o dwóch głowach na podstawie Anny Kareniny [Lew Tołstoj]

Obecnie zaczytuję się bez pamięci w Annie Kareninie (po raz n-ty dziękuję za tę przewspaniałą historię kochanej Asi z Wirtualnej Książki!) i moje myśli nieustannie krążą wokół tak licznych interpretacji książki. Na moje nieszczęście - jeszcze jak byłam młodsza - obejrzałam ekranizację z 1997 z Sophie Marceau w roli głównej, a niebawem po tym jej nowszą siostrzyczkę z Keirą Knightley. Nie jest to takie złe, ponieważ podczas lektury nie skupiam się nad pytaniami typu: co się stanie?, lecz: DLACZEGO?

UWAGA! Spoiler! 

Post tylko dla osób znających Annę Kareninę!

Biesy - Fiodor Dostojewski

Jakie nazwiska kojarzycie z literaturą rosyjską? Dla mnie pierwszym skojarzeniem jest automatycznie (i nie bez powodu) nazwisko autora powieści omawianej w liceum. Niespodzianką może dla niektórych być, iż Fiodor Dostojewski napisał coś więcej aniżeli samą Zbrodnię i karę. Wcześniej już omawiałam Braci Karamazow, teraz przyszedł czas na kolejny tytuł, który zaoferowało dla nas wydawnictwo MG - Biesy!

Najmniej nieprawdopodobna jest prawda. Żeby uczynić prawdę prawdopodobniejszą, trzeba dodać do niej trochę kłamstwa.

 Wielowątkowa, diaboliczna opowieść opowiada o tym, jak szlachetne idee indywidualnej wolności  w umysłach ludzi na wolność niegotowych, kształtowanych w uściskach carskiego samodzierżawia, przeradzają się  w idee nihilizmu, bezwładne rewolucyjne ruchy i terroryzm. 

Gęste od mrocznych emocji,  mieszaniny obłudy i szlachetności, nienawiści i współczucia, niewinności i amoralnego cynizmu Biesy są krzywym zwierciadłem ówczesnych – jakże czasami aktualnych w opisanych postawach – inteligenckich marzeń o ludzkiej utopii i proroczą zapowiedzią powstania stalinowskiej wersji totalitaryzmu.

Bracia Karamazow - Fiodor Dostojewski

W drugiej/trzeciej liceum na lekcjach języka polskiego każdy nauczyciel przybliża uczniom wyjątkową powieść rosyjskiego pisarza, Fiodora Dostojewskiego: "Zbrodnia i kara". I choć historia Radiona Raskolnikow wszyscy znają, mało kto kusi się na inne książki tego autora. Nie rozumiem tylko dlaczego, skoro był to tak niezwykły człowiek... co idealnie odzwierciedlają jego rękopisy!

"Bracia Karamazow" to ostatnie dzieło, które wyszło spod pióra Fiodora Dostojewskiego. Jednocześnie uważane jest za najgenialniejsze, ze względu chociażby na to, iż to najbardziej dojrzała historia, jaka wyszła spod jego pióra.

Oto opowieść o trzech synach i ojcu. Z pozoru normalna rodzina, lecz każdy z nich ma "diabełka" za uszami. A jak każdy wie, tajemnice i nieporozumienia mogą doprowadzić do chorobliwej zazdrości, okrutnej rywalizacji a ostatecznie - morderstwa najgorszego z możliwych - ojcobójstwa... "Bracia Karamazow" ukazują prawdziwe oblicze istoty dumnie nazywającej się człowiekiem.

Książka opisuje historię ojcobójstwa, w którą w różnym stopniu są zamieszani wszyscy synowie zamordowanego człowieka. Powieść koncentruje się na psychologicznych pobudkach kierujących bohaterami. Roztrząsa odwieczne dylematy ludzkości, takie jak choćby istnienie wolnej woli, Boga, zła, miłości i ateizmu. Dostojewski po mistrzowsku penetruje najmroczniejsze zakamarki duszy ludzkiej i targające człowiekiem namiętności*.

Zbrodnia i kara - Fiodor Dostojewski

Skąd wziął się pomysł na arcydzieło literatury rosyjskiej? Wszystko zdarzyło się, jak zwykle, przez przypadek, kiedy autor przebywał na katordze. Zainteresował się wtedy psychologią współwięźniów, wśród których byli i tacy, którzy zostali skazani za morderstwo.

 Bohater powieści to były student prawa, półsierota, Rodion Raskolnikow. Została mu tylko kochająca matka i siostra, które darzą go głęboko miłością i wspierają finansowo. Rodion był dobrym człowiekiem... do czasu. Zbuntowany przeciw porządkowi świata, decyduje się popełnić morderstwo. Jest przekonany, że jako jednostka wybitna ma prawo zabijać, gdyż geniusz usprawiedliwia wszystkie zbrodnie na "zwykłych" ludziach. Morderstwo ma stać się rodzajem sprawdzianu jego odwagi. Choć jednocześnie bezpośrednią pobudką tego czynu jest zła sytuacja finansowa Raskolnikowa...

Fiodor Dostojewski urodził się 30. października 1821 roku w Moskwie, a zmarł w roku 1881. "Zbrodnia i kara" powstawała w latach 1865-1866. Wiele z doświadczeń pisarza znalazło swoje odbicie w jego twórczości: nadwrażliwość, brutalność, alkoholizm ojca, upodlenia, katorgi, obserwacje skażonej natury ludzkiej, uzależnienie od hazardu, a nawet epilepsja, na którą cierpiał Dostojewski...

Złoty kluczyk, czyli niezwykłe przygody pajacyka Buratino - Aleksy Tołstoj

Zapewne każdy z Was doskonale zna i pamięta postać Pinokia - drewnianej lalki, która chciałaby zostać prawdziwym chłopcem - a którą stworzył włoski pisarz i dziennikarz, Carlo Collodi. Aleksy Tołstoj również poznał ową bajkę. Będąc młodszym, chętnie opowiadał swoim przyjaciołom historię Buratina (czyli z wł. "drewnianej lalki"), lecz książka zaginęła. Co wtedy zrobił młody Rosjanin? Zaczął opowiadać bajkę inaczej, wymyślając takie historyjki, jakich w książce wcale nie było. 

"Teraz (...) postanowiłem opowiedzieć wam, dziewczęta i chłopcy, niezwykłą historię o drewnianym człowieczku".

Papa Carlo nawet nie mógł się domyślać, iż z kawałka polany może stworzyć żywego chłopca! Szczęśliwy, postanawia wprowadzić w świat wystruganego Buratino. Cel? Szczęście i sława. Rezolutny pajacyk nie boi się nikogo! Ani myszy, ani pary opryszków: kota Bazylego i lisicy Petroneli. Nie straszny mu nawet Karabasz Barabasz - niedobry właściciel teatrzyku kukiełek! Złoty kluczyk otrzymany od Pani Żółwiowej otworzy zarówno przed Buratinem i jego towarzyszami, jak i przed nami, czytelnikom, tajemne drzwi i da szansę zdobyć wspaniałe wspomnienia!