Zbuntowany książe - Celine Kiernan

"Zbuntowany książę" to już ostatnia część trylogii irlandzkiej pisarki Celine Kiernan. Po jej przeczytaniu - dość szybkim, muszę przyznać - miałam zadumę, jaką ocenę postawić powieści.

Lata wojen i rozłąki odcisnęły na królewskich synach mocne piętno. Alberon nie wierzy w dyplomację i jest zdecydowany bronić królestwa siłą. Z dumą prezentuje plany swej tajnej broni - Krwawej Maszyny. Razi obawia się jednak, że Maszyna zniszczy wszystko, co w czasie swego panowania osiągnął ich ojciec. Pomimo kontrowersyjnych sojuszy Alberona Wynter staje po jego stronie, nawet kiedy wyczekiwanymi w obozie sprzymierzeńcami okazują się Wilkołaki...

W "Zbuntowanym księciu" na pierwszy plan wychodzi tytułowy Alberon. Po ciągłym poszukiwaniu i godzinach morderczej podróży, trójka głównych przyjaciół w końcu go odnajduje. Trzeba przyznać, że jest on postacią dość zawiłą, ale na pewno bardzo sympatyczną. Z jednej strony cieszy się ze spotkania Wynter i przyrodniego brata, Raziego, lecz z drugiej strony... No cóż, Alberon w swoim obozie stał się panem i władcą, o którego dobro wszyscy dbają, więc nie na rękę ani mu, ani jego poddanym spotykać się z bratem, który przecież chce go powstrzymać przed sięgnięciem po koronę. Oczekuje się po nim, że to właśnie on, prawowity książę, przejmie władzę w zrujnowanym królestwie.

Królestwo cieni - Celine Kiernan

Trzeba zaufać, że później będzie lepiej.

Wynter Moorehawke podróżuje przez nieprzebyte lasy w poszukiwaniu zbuntowanego księcia. W ciemnościach czai się wielu nieprzyjaciół. Dziewczyna nabiera otuchy, gdy spotyka Raziego i Christophera. W ślad za przyjaciółmi podążają też dawni wrogowie, a Wynter musi stawić czoła strasznym Wilkom. Bohaterowie szukają schronienia u Merronów - tajemniczych ludzi z Północy. Okazuje się jednak, ze Merroni sprzymierzyli się z odwiecznym wrogiem królestwa...

"Królestwo cieni" jest drugim tomem trylogii Moorehawke, innymi słowy - następstwem niezbyt pozytywnie odebranego przeze mnie "Zatrutego tronu". Postanowiłam jednakże przeczytać ciąg dalszy, ufając, że ciąg dalszy bardziej przypadnie mi do gustu. I tak też się stało.

Na największy plus książki zasługują bohaterowie, a najbardziej główna bohaterka, Wynter. Zmienia się, a przynajmniej ulega przemianom podczas podróży. Dojrzewa. W ciągu chwili piętnastoletnia rzemieślniczka musiała stać się bardziej odważna, bardziej waleczna, wszystko na "bardziej". Przestała być już tą irytującą mnie postacią, która jedynie chodziła w tę i we w tę. Pokazała swój charakterek, kiedy musiała sama o siebie zadbać. 

Zatruty tron - Celine Kiernan

Jak często będę jeszcze zwodzona czyimiś dobrymi ocenami? Albo jeszcze inaczej - jak często nie spodoba mi się książka, w której inni się zakochali? Na „Zatruty tron” wpadłam przepadkiem. Ze względu na wysokie noty, jakie przyznawali jej czytelnicy, postanowiłam sama zatopić ząbki w tę niepowtarzalną średniowieczną historię. 

Pierwsza część trylogii osadzonej w średniowiecznych realiach.  Wciągająca powieść o dworskich intrygach, miłości i polityce.
Piętnastoletnia Wynter Moorehawke, córka Obrońcy Tronu, powraca z ponurych Krain Północy w rodzinne strony i z przerażeniem odkrywa, że w dotąd spokojnym i tolerancyjnym królestwie nastały mroczne czasy.
Intrygi, tortury i bezpardonowa walka o władzę stały się stałym elementem dworskiego życia, a wszelki opór wobec króla jest brutalnie tłumiony.
Wynter staje przed trudnym wyborem - poddać się królewskiej woli czy z narażeniem życia walczyć o przywrócenie ładu w królestwie?

Na początku chciałabym pochwalić stworzenie klimatu średniowiecznej Europy. Jest to mój ulubiony okres historyczny, o którym uwielbiam czytać. "Zatruty tron" choć całkiem luźno traktuje tę tematykę, pozwalając sobie na wolną interpretację, przypadł mi pod tym względem do gustu. Te zamki, te obyczaje, to życie...